Felting για τους ανθρώπους των σπηλαίων

Μου αρέσουν τα βρύα και οι λειχήνες. Ορίστε, το παραδέχτηκα, δημοσίως στο ίντερνετ, οπότε αν κάποια στιγμή βάλω υποψηφιότητα για πρωθυπουργός, οι αντίπαλοί μου θα μπορούν να ανατρέξουν σε τούτη εδώ την ανάρτηση και να επιστήσουν την προσοχή των ψηφοφόρων στην ανισόρροπη ιδιοσυγκρασία μου. 

Ουδέν κακό αμιγές καλού


Αν θυμάστε, όταν ξεκίνησα να στήνω το τζάκι με μία πιο ανοιξιάτικη νότα (βλ. άνωτερω φωτογραφία), είχα σημειώσει πως χρειαζόταν περισσότερο πράσινο. Με αυτή την σκέψη λοιπόν, αγόρασα μία από τις μπάλες ψεύτικης πρασινάδας και αντικατέστησα το κερί με το πουλί με αυτήν.

Λίγο χαρτί για το Πάσχα


Σήμερα είναι μία από εκείνες τις ημέρες που εύχομαι να μπορούσα να είμαι από τα άτομα που καταφέρνουν να περνούν όλη την ημέρα στο κρεβάτι, κάνοντας πρακτικά τίποτα. Δυστυχώς, δεν είμαι και βαριέμαι αφάνταστα το να κάνω τίποτα. Έτσι η μέρα μου ξεκίνησε με το να σέρνω τον εαυτό μου από το κρεβάτι, να ετοιμάζω βαριεστημένα καφέ και να ετοιμάζομαι ψυχολογικά για μία μέρα υποτονική. Μετά από κανένα δίωρο μπροστά στο υπολογιστή -κάτι που στον εγκέφαλό μου γράφτηκε ως μία ολόκληρη ημέρα- έναν δεύτερο καφέ και μία σιωπηλή γκρίνια που ξύπνησα με τέτοια διάθεση, αποφάσισα πως είναι ώρα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου-κυριολεκτικά- και να κάνω κάτι.

Αλλαγή γούστου: κοχύλια

Τον τελευταίο καιρό, πιάνω συχνά τον εαυτό μου να επιθυμεί ή να θεωρεί ωραία κομμάτια και τάσεις που παλιότερα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, απλώς θα με άφηναν αδιάφορη. Αυτό στο δικό μου μυαλό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: πως μεγαλώνω. Τώρα αν μεγαλώνω ηλικιακά ή διακοσμητικά, αυτό είναι άλλο θέμα.

Σε μία τέτοια αλλαγή γούστων λοιπών, είχα δει πέρσυ τα κάτωθι κοχύλια/μπωλ στον ιστότοπο της Inart και τα είχα λατρέψει.


Στα μάτια μου έχουν όλη την ομορφιά των κοχυλιών, με μία μικρή δόση ντιζάιν, και τίποτα από το κιτς των θαλάσσιων αυτών θυσαυρών (βλ. καθρέπτες με κορνίζες από κοχύλια: μία διακόσμηση που αν ποτέ αρχίσει να μου αρέσει, θα αρχίσω να ανησυχώ σοβαρά).

Χτεσινοβραδυνή έκπληξη

Εχτές το βράδυ, το Τέρας βγαίνοντας την καθιερωμένη βραδυνή του βόλτα , άρχισε να περιτριγυρίζει ένα κομμάτι του "χωραφόκηπου" του Ασύλου, να γαβγίζει και να κουνά έντονα την ουρά. Όσο και να της φωνάζαμε να γυρίσει σπίτι, τίποτα, εκείνη εκεί, προσηλωμένη στην ανακάλυψή της. Δεδομένου ότι οι μαργαρίτες στο σημείο εκείνο με έχουν ξεπεράσει στο ύψος -και δεν με λες και κοντή- αποφάσισα να πάρω έναν φακό και να κατέβω να δω τι ήταν αυτό που είχε ενθουσιάσει τόσο το Τέρας. 

Μετά από λίγα τσιριχτά χαράς -εκ μέρους μου- και "φέρε γρήγορα ένα ζευγάρι γάντια" επιστρέψαμε στο σπίτι με αυτή την γλυκιά μπαλίτσα

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο μου έφτιαξε τη διάθεση. Από τότε που μετακόμισα στην περιοχή και έμαθα πως υπάρχουν σκαντζόχοιροι, είχα φάει τα αυτιά του καλού μου με την επιθυμία μου να δω έναν από κοντά. Και εχτές το βράδυ, μετά από 2+ χρόνια, αυτή η επιθυμία μου πραγματοποιήθηκε!

Γενικότερα, έχω ένα θέμα με τα ζώα και συχνά πυκνά- για να μην πω πάντα- τα θεωρώ πιο συμπαθητικά από τους ανθρώπους, αλλά νομίζω πως δύσκολα κάποιος δεν θα μπορούσε να συμπαθήσει αυτή την χαριτωμένη μπάλα, η οποία 5 λεπτά μετά την παραπάνω φωτογραφία, τριγύριζε στο τραπέζι της τραπεζαρίας, ψάχνοντας να βρει τρόπους να φύγει, παρόλες τις προσπάθειες να την δελεάσουμε με αγγούρι, πατάτα και λάχανο (δεν έχω ιδέα τι τρώνε ....)
Αφού του αφαιρέσαμε ένα τσιμπούρι που ανακαλύψαμε πάνω του (ματαιότις, το γνωρίζω), το σκαντζοχοιράκι επέστρεψε στην φύση και ηρέμησε από την αφεντιά μας, ενώ το Τέρας κέρδισε ένα κομμάτι σουβλάκι για την ανακάλυψή της! Όλοι ευχαριστημένοι.

Σας αφήνω με μερικές φωτογραφίες από τον τόπο του "εγκλήματος"


Την καλημέρα μου.


Ανοιξιάτικο τζάκι και ΣΙΑ

Εάν κάποιος με ρωτούσε δύο από τα πράγματα που θα ήθελα 1000% στο δικό μου -ιδιόκτητο- σπίτι, αυτά θα ήταν ένα νεοκλασσικό τζάκι σε άσπρο χρώμα και ένα έπιπλο με μεγάλο πάγκο για τον νιπτήρα στο μπάνιο. Οι κάτωθι δύο φωτογραφίες είναι ενδεικτικές των αντικειμένων του πόθου μου.

Σε άκρως διαγώνια αντίθεση-και αντίσταση- με τα λεγόμενα της βιομηχανίας βιβλίων που ακούει στο όνομα Paulo Coelho, το Άσυλο δεν έχει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ούτε το τωρινό Άσυλο, ούτε όλα τα προηγούμενα της ζωής μου (μήπως να του σφυρίξω δύο φωνήεντα κείνου του Αλχημιστή;;).

Και επειδή όταν νοικιάζεις πρέπει να δουλεύεις με αυτά που έχεις και όχι να παίρνεις τις βαριοπούλες (και τους δρόμους), προσπαθείς να ελιχθείς και να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς (συμβιβασμοί, συμβιβασμοί, συμβιβασμοί, γκρρρ... η γκρίνια της αχαριστίας). Οπότε και ερχόμαστε στο κυρίως θέμα αυτής της ανάρτησης. 'Η μάλλον, όχι ακόμα...

Έχω βάσιμες υποψίες πως όλα τα τζάκια στα ενοικιαζόμενα του Νομού έχουν φτιαχτεί από τον ίδιο "μάστορα". Ιδού τα αποδεικτικά:
Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να κάνουν τα τζάκια γωνιακά και με αυτές τις άχαρες δυο πλευρές στα άκρα που είτε τίς διακοσμήσεις είτε όχι, δεν ΄κάθονται" καλά στο μάτι. Τουλάχιστον στο δικό μου μάτι, το δεξί, το καλό! Τέλος πάντων, αρκετά με τους προλόγους.

Λίγο που πέρασαν οι απόκριες, λίγο που  το Πάσχα είναι καθοδόν, λίγο που ο καιρός έχει αρχίσει να ζεσταίνει και λίγο ο χαρακτήρας μου που κάθε τρεις και... λίγο.... βαριέται με τα ίδια και τα ίδια (που δεν προλαβαίνουν να μείνουν ίδια για καιρό αλλά λέμε τώρα), εχτές με έπιασε να αρχίσω με την ανοιξιάτικη διακόσμηση του Ασύλου. Και κλασσικά -εικονογραφημένα- ξεκίνησα από το σημείο που με ενοχλεί περισσότερο στην σαλονοτραπεζαρία, το τζάκι. Πρώτο θύμα λοιπόν, η κενή κορνίζα που φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία, η οποία καιρό τώρα είχε μπει στην λίστα των επικηρυγμένων προς βάψιμο με σπρέι. Μετά από ώρες κουραστικής δουλειάς σήμερα το πρωί με τον καφέ μου  (καλά, εντάξει, μετά από 10 λεπτά) και ψώνια στα υπόλοιπα έπιπλα και ντουλάπια του Ασύλου, το τζάκι άρχισε να παίρνει τις ανοιξιάτιες δόσεις του.

Το στεφάνι είναι μία παλιά μου χειροτεχνία με σπάγκο τυλιγμένο σε ένα κομμάτι από κούτα κομμένο αναλόγως και λουλούδια από τσόχα. Τα πουλάκια τα είχα αγοράσει χρόνια πριν από το 1Ευρω και πριν γίνουν το γαλάζιο της φωτογραφίας ήταν μπεζ καφέ με γκλίτερ (αρχική μορφή αγοράς). Το αυγό στρουθοκάμηλου στο κηροπήγιο δεξιά το είχα φτιάξει το 2010, όταν με είχε πιάσει μία μανία με το decoupage, και έκτοτε, μαζί με άλλα αυγά παρόμοιας τεχνοτροπίας, είναι σταθερά στην Πασχαλινή διακόσμηση του Ασύλου. Το κατσαρό "πράγμα" είναι η γνωστή- σε όσους διαβάζουν το παρόν ιστολόγιο- χορηγία του φοίνικα στον κήπο.
Τα κεριά επίσης δεν είναι καινούργιο απόκτημα αλλά παλιό "φτιάχτο μόνος σου" και μία από τις αγαπημένες τεχνικές για τη διακόσμηση κεριών. Οι εικόνες, κυρίως από το Graphics Fairy,  είναι εκτυπωμένες σε ριζόχαρτο και μετά με τη βοήθεια ενός σεσουάρ μαλλιών ενσωματωμένες στην επιφάνεια του κεριού.

Και καθώς όταν πιάνω σπρέι μπογιάς στα χέρια μου δεν μπορώ να σταματήσω σε ένα μόνο αντικείμενο και αφού είχα πάρει την απόφαση να λερώσω το μανικιούρ μου για τα καλά, βρήκα και την αφορμή που έψαχνα για ένα μικρό φέις λιφτ στο βουδοσυντριβάνι μου, το οποίο όταν μου δόθηκε είχε χρυσοκαφετιές αποχρώσεις (παρόμοιο με την μικρή φωτογραφία κάτωθι ) και με παρακαλούσε για κάτι διαφορετικό!
 Στο άλλο μέτωπο, αυτό του μπάνιου και εν αναμονή του επίπλου με τον μεγάλο πάγκο και το ιδιόκτητο σπίτι, οι αρχικές κίτρινες πινελιές αυξήθηκαν, με ένα νέο στρώμα μπογιάς στο κλουβάκι και δύο καινούργια καδράκια.

Εκτός των ανωτέρω, αποφασίσαμε με τον καλό μου πως το κλαδί που είχαμε φέρει μέσα στο σπίτι για το αποκριάτικο ντεκόρ είχε αρκετά ενδιαφέρον σχήμα για να πεταχτεί, οπότε και -για την ώρα- βρήκε την θέση του δίπλα στην κεντρική είσοδο και πίσω από τον καναπέ, όπου και γεμίζει έναν άβολο διακοσμητικά χώρο. Οι ενστάσεις για το πόσο θυμίζει Άνοιξη είναι πολλές βέβαια, αλλά για την ώρα, αρκεί!


Σας αφήνω με μία πιο μακρινή εικόνα του τζακιού και της τραπεζαρίας γενικότερα, γιατί το φυσικό φως του Ασύλου είναι από τα καλύτερα διακοσμητικά του στοιχεία!
(σημείωση προς τον εαυτό μου: το τζάκι θέλει περισσότερο πράσινο....)
 Την καλησπέρα μου.

Ξυπνάς το ζώο μέσα μου

Όχι, αυτή η ανάρτηση δεν έχει να κάνει με τον Αρκά (προσωπικό αγαπημένο εξάλλου είναι οι Χαμηλές Πτήσεις ασυζητητί) αλλά με τα ζώα σαν διακοσμητικά στοιχεία. Και όχι (πάλι), δεν εννοώ σε καμία περίπτωση τις διάφορες δίδες που κυκλοφορούν με ένα κακόμοιρο σκυλάκι- συνήθως με κάποιο ροζ φιογκάκι- ανά χείρας λες και είναι τσάντα, αλλά τα αντικείμενα εκείνα που έχουν ως έμπνευση και απεικόνιση εκπροσώπους του ζωϊκού βασιλείου.
 
Με αρκετή δόση design
Όλα τα αντικείμενα Design Plus
Με παιχνιδιάρικη άποψη
Κουμπαράς-ζέβρα Salt & Pepper Αγελάδα κόκκινη Design Plus Λοιπά αντικείμενα Espiel

Ή απλώς αναπάντεχα και σικ
Μαύρο πουλί Espiel  Όλα τα υπόλοιπα αντικείμενα Design Plus
Την καλησπέρα μου

Αποκριάτικος ρυθμός

Το Άσυλο από εχτές το απόγευμα έχει ξεκινήσει να μπαίνει και επίσημα σε αποκριάτικους ρυθμούς! Το πάρτυ μασκέ είναι σε λιγότερο από μία εβδομάδα και οι διακοσμήσεις και προετοιμασίες έχουν αρχίσει.
Τα βιβλιόδεντρα μεγάλωσαν και πήραν την κεντρική θέση στη διακόσμηση της σαλονοτραπεζαρίας


Βιβλιόδεντρα (αποκριάτικο ντεκόρ)

Αν παρακολουθείτε αυτό το ιστολόγιο, ίσως θυμάστε πως είχα αναφέρει σε παλαιότερη ανάρτηση πως το φετινό αποκριάτικο πάρτυ έχει ως θέμα τα παραμύθια (οι καλεσμένοι πρέπει να ντυθούν χαρακτήρες από παραμύθια) και πως το Άσυλο θα πρέπει για τις αποκριάτικες ανάγκες να μεταμορφωθεί σε μαγεμένο δάσος.


Το πραξικόπημα της κορνίζας

Οι παλιές μέρες όπου οι κορνίζες είχαν μόνο τον βοηθητικό ρόλο πάνω στους τοίχους μας έχουν περάσει και με μία δόση πραξικοπήματος, πέταξαν τον κύριο πρωταγωνιστή- τον πίνακα- εκτός δράσης και ανέλαβαν οι ίδιες τα ηνία στο πεδίο μάχης που ονομάζεται διακόσμηση τοίχου. 

Πλέον, ποιος χρειάζεται επώνυμους -και μη- πίνακες ζωγραφικής για να διακοσμήσει τους τοίχους του, όταν μπορεί να το κάνει εξίσου εντυπωσιακά μόνο με κορνίζες;